Gat in ozonlaag steeds groter, maar Montreal Protocol is weergaloos succes

Uit de Volkskrant van minder dan een jaar geleden:

De Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA bevestigt eerdere metingen dat het gat in de ozonlaag boven de Zuidpool dit jaar uitzonderlijk groot is.

. . . . . .

De vondst leidde in de jaren negentig tot een internationaal verbod van het gebruik van de stoffen, vastgelegd in het Protocol van Montreal. Sindsdien leek de verdere afbraak van de ozonlaag enigszins te worden afgeremd. Het recordgat van 2006 geeft aan dat er van herstel nog geen sprake is, aldus de Amerikaanse onderzoekers.

Eerder deze maand meldden Europse onderzoekers ook al een recordgat in de ozonlaag. Zij gebruikten metingen van de Envisat-kunstmaan. Het Nederlandse KNMI coƶrdineert de ozon-metingen van die satelliet. Het instituut in De Bilt concludeerde begin oktober ook dat de ozonlaag zich nog lang niet heeft hersteld, ondanks Montreal.

Bij dit soort berichtgeving zou je als weldenkend mens kunnen concluderen dat milieuproblemen zoals ozongaten en broeikas-effecten onoplosbaar zijn. En da’s heel lastig voor de promoters van de in voorbereiding zijnde CO2 belastingen of “Al Gore tax”, want de bereidheid om de portemonnee te laten plunderen zal er alleen zijn als we ervan overtuigd zijn dat reductie van CO2-uitstoot de naderende rampspoed daadwerkelijk zal voorkomen.
Ik vermoed dat het om die reden is dat het ozongat plotseling op een veel positievere manier in de media komt (uit De Pers, vandaag):

Rond deze tijd ontstaat het jaarlijkse gat in de ozonlaag boven Antarctica. Toch stellen wetenschappers de wereld gerust: de afbraak van ozon in de hogere atmosfeer is onder controle. Dankzij het twintig jaar geleden gesloten Montreal Protocol, een succes van het internationale milieubeleid.
. . . . .
In 2006 bereikte het bijna de kusten van Zuid-Afrika, AustraliĆ« en Zuid-Amerika. Na november trok het gat weer dicht, zoals altijd. Maar het record stond toen al in de boeken. “Het gat was zo groot als Afrika”, zegt Peter Siegmund, KNMI-klimaatonderzoeker. “De ozonlaag was daar de helft zo dun als hij moet zijn.”

Een onheilstijding? Siegmund lacht en schudt zijn hoofd. Zelfs als het ozongat dit jaar nog verder groeit, maakt hij zich niet druk. De afbraak van de ozonlaag, die de mens beschermt tegen schadelijke ultraviolette straling, is onder controle.

Jaar na jaar breekt het gat in de ozonlaag nieuwe records, maar desondanks is het Montreal Protocol onmiskenbaar een waanzinnig succes. Het moet heel gek lopen willen we dit met het CO2 probleem ook niet voor elkaar krijgen. Als we er maar serieus werk van maken.
Ik kan haast niet wachten tot ik mijn “CO2-neutraal” aanslag in de post krijg.

Tot slot nog een kleine zijsprong: het is zeer de vraag of CFK’s en het ozongehalte in de hogere luchtlagen iets met elkaar van doen hebben. Op het moment dat Dupont’s patenten voor Freon en aanverwante stoffen verliepen ontstond vrij plotseling de (matig onderbouwde) theorie dat CFK’s verantwoordelijk zouden zijn voor het aantasten van de ozonlaag. Dupont had de oplossingen al op de plank, met o.a. HFC-134a als directe vervanger voor Freon. En zo werd in het belang van het milieu(?) een omzet van tientallen miljarden per jaar veilig gesteld.