Historicus Lenni Brenner: Joods bloed moest vloeien opdat Zionisten hun land zouden krijgen

Na afloop van een oorlog wordt de geschiedenis doorgaans door de overwinnende partij herschreven. Het realiteitsgehalte van de op scholen gebruikte geschiedenisboekjes is daardoor van een zeer bedenkelijk niveau (of beter gezegd: vrijwel alles wat op scholen over de historie van de wereld onderwezen wordt is een leugen). Gelukkig zijn er historici die zich niet zomaar op het verkeerde been laten zetten en op zoek gaan naar de waarheid. Zo iemand is de Amerikaanse vredes-en mensenrechtenactivist Lenni Brenner.
Brenner, afkomstig uit een orthodox Joods gezin, heeft diverse boeken op zijn naam staan, waarin hij o.a. de Holocaust en het Zionisme onder de loep neemt.

Onder de Nuremberg wetten van 1935 waren in Nazi Duitsland slechts twee vlaggen toegestaan. De ene was de swastika, de andere was de blauw met witte vlag van het Zionisme.
Volgens Lenni Brenner’s online-boek Zionism in the Age of Dictators was de Zionistische partij de enige politieke partij in Nazi Duitsland die een redelijke mate van vrijheid genoot en een krant kon uitbrengen. De reden: Zionisten en de Nazi’s hadden een gemeenschappelijk belang, namelijk om de Duitse Joden naar Palestina te laten vertrekken.

In November 1942 benaderde Rabbi Michael Dov-Ber Weismandel, een Joodse activist in Slowakije, de assistent van Adolph Eichmann, Dieter Wisliceny, met de vraag hoeveel geld er nodig zou zijn om alle Europese Joden te sparen. Wisliceny vertrok naar Berlijn en kwam terug met een antwoord:
Voor een kleine 2 miljoen dollar zouden alle Joden in West Europa en de Balkan gespaard worden en via Zwitserland een vrije doortocht kunnen krijgen uit de door de Nazi’s bezette gebieden. Weismandel zond een koerier naar de World Zionist Organization in Zwitserland om dit hoopgevende aanbod voor te leggen, maar zijn verzoek werd afgewezen. De official, Nathan Schwalb, regelde uitsluitend het geld dat nodig was om Rabbi Weismandel en zijn staf te redden. Hij schreef:

“Met betrekking tot de noodkreten uit uw land moet u begrijpen dat er in deze oorlog heel veel geallieerd bloed vloeit. Als wij zelf geen bloedoffers brengen, wat voor aanspraken kunnen we dan maken aan de onderhandelingstafel als na afloop van de oorlog de naties en landen verdeeld worden? … alleen met bloed zullen we het land in handen krijgen.”

Brenner schrijft hoe de houding van de Zionisten 180 graden gedaaid was: in plaats van dat het Zionisme de Joden hoop bood, was hun bloed de politieke redding van het Zionisme geworden. Blijkbaar waren dode Joden meer waard dan levende Joden.

In het boek wordt gedocumenteerd hoe de Zionisten en het World Jewish Leadership alle inspanningen om de Joden van Europa te redden blokkeerden. Zo wordt ook beschreven hoe de Zionistische leider Rezso Kasztner een deal maakte met Adolph Eichmann om een paar duizend speciaal geselecteerde Zionisten en rijke Joden te redden in ruil voor medewerking bij de deportatie van 750.000 Hongaarse Joden. In 1954, toen werd Kasztner beschuldigd van verraad, werd hij door de Israƫlische regering verdedigd.

Bron: Rense.com